Ένα από τα πράγματα που μου σκίζουν την ηρεμία στα δύο είναι οι άνθρωποι που ζητιανεύουν στους δρόμους. Δε μπορώ να δεχτώ ότι φτιάξαμε μια κοινωνία που ο άλλος έχει φτάσει σε τέτοια κατάσταση ώστε αναγκάζεται να πατάει την αξιοπρέπεια του. Αν πάλι βαριέται να δουλέψει και εκμεταλεύεται τις χαραμάδες καλοσύνης των συμπολιτών του, αρνούμαι πάλι να δεχτώ μια κοινωνία που δημιούργησε ένα τέτοιο πλάσμα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου